บทความ

อัปยศอัปภาคย์ : บทกวี : ชมัยภร แสงกระจ่าง

Bookmark and Share

วันที่ 18 พ.ค. 2553, 11:30
ผู้เขียน pam

รายละเอียด

อัปยศเกินกว่าจะออกปาก

อัปภาคย์เกินกว่าเข้าใจได้

อัปประมาณอับประเมินเกินหัวใจ

อับมืดแล้วดับไปในกลางทาง

                                    เป็นความฝันแน่แล้วแน่วแน่นัก

                                    เสียงปืนแปลบปะทะหนักดังเปรี้ยงปร้าง

                                    นี่นรกขุมใดใครฝันค้าง

                                    นี่ฝันร้างฝันร้ายของใครกัน

เจ็บตรงที่หัวใจไม่มีเลือด

เจ็บตรงหน้าซีดเผือดไม่เหลือขวัญ

เจ็บตรงตาแห้งผากวันต่อวัน

เจ็บในสำนึกอันไม่มีไทย

                                   

                                    จะขอให้เป็นฝันก็ไม่เป็น

                                    จะขอให้ไม่เห็นก็ไม่ได้

                                    จะขอให้ไม่รู้ก็อยู่แก่ใจ

                                    จะขอใครใครใครก็ไม่ฟัง

คุณทั้งมวล คุณทั้งหมด คุณทั้งหลาย

บ้านเมืองจะวอดวาย หยุดคลุ้มคลั่ง

พินาศแล้วหายนะแล้ว พัง พัง พัง

เพราะ ปัง ปัง ปัง ปัง ไม่ฟังกัน

                                    เขาก็ตาย เราก็ตาย ฉันก็ตาย

                                    เราฉิบหายพร้อมกันทั้งหมดนั่น

                                    เขาตายปืน เราตายใจ  ฉันตายทุกวัน

                                    ตายเพราะเห็นคนฆ่ากันอยู่ตำตา

 

                                    ชมัยภร แสงกระจ่าง

                                    ๑๖ พฤษภาคม ๒๕๕๓