บทความ

แด่ นพพร ประชากุล

Bookmark and Share

วันที่ 18 พ.ย. 2550, 11:24
ผู้เขียน pam

รายละเอียด

แด่ นพพร ประชากุล

เหมือนยังเห็นนกเริงร่าในฟ้าอยู่
แล้วจู่จู่ก็ร่วงวับลงลับหาย
เหมือนดวงเทียนสิ้นไส้ไร้ประกาย
เหมือนดาวฉายดับดวงร่วงริมฟ้า
เธอฉลาดปราดเปรื่องเฟื่องความคิด
เธอพินิจพิจารณ์ด้วยหาญกล้า
เธอสอนหนังสือแสนดีมีลีลา
เธอมีค่ามีคุณอบอุ่นใจ
เธอเจ็บหนักเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
เธอต่อสู้กับมันนานแค่ไหน
เธอแข็งแกร่งทรมานสักปานใด
เธอยิ่งใหญ่ตรงได้ผ่านการครวญคิด

โอ้..นพพร
จากไปเพื่อจะสอนให้ดูจิต
มนุษย์ซึ่งกระจ้อยร่อยตัวน้อยนิด
ย่อมพ่ายพิษความตายผ่านไม่พ้น
เธอสอนเรื่องความเปลี่ยนแปลงแห่งชีวา
เธอสอนว่าต้องรู้เหตุและรู้ผล
เธอสอนเรื่องแก่นธรรมประจำตน
เธอสอนคนให้คิดอนิจจัง
แต่กระนั้นฉันก็ยังโศกเศร้ามาก
การลาจากทำให้ใจดับหวัง
ขอนพพรชื่อนี้จงจีรัง
คนรุ่นหลังจำได้ไปนานนาน


ชมัยภร แสงกระจ่าง
๑๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๐